((دیری است تا من می چشم رنجاب تلخ انتظارت را

((رویای عشقت را در این گودال تاریک آفتاب واقعیت کن!))

زمانی بود که وقتی به مردم ظلم می شد اعتراضی می کردند حرفی می زدند.اما اکنون هرچقدر هم که توی سر این مردم بزنی فریادی بر نمی آورند حتی صدایی هم از آن ها بلند نمی شود.نمی دانم چه بر سر این مردم آمده؟شاید از خجالت و تاسفشان است که ساکت شده اند.تاسف بر انتخابشان در ۲۸ سال پیش و اکنون که مملکت را در دست مشتی معمم می بینند خود را مقصر می دانند و جرات فریاد ندارند.اما تعجب می کنم حالا که به اشتباه خود پی برده اند چرا به بیداران دست دوستی نمیدهند؟چرا آن ها را تنها گذاشته اند؟این یکی را دیگر نمی دانم.در ذهنشان خود را همراه آزادی خواهان می دانند اما... .راست گفت شاملو که:

((ما در ذهنت می گذرد

  و آن ها بر زبانت.

  وای بر تو که ترسْ مرده ای )) 

سخنی هم با بیداران دارم.می خواهم بگویم امید داشته باشید.شاید دیگران هم روزی بیدار شوند.باز هم از زبان شاملو می گویم:

((یکی

  از دریچه ی ممنوع خانه

                                   بر آن تل خشک خاک نظر کن:

  آه اگر امید می داشتی

  آن خشک سار

                      کنون این گونه

                                        از باغ و بهار

                                                       بی برگ نبود.

  و آن جا که سکوت به ماتم نشسته

  مرغی می خوانْد

  نه

  نومیدْ مردم را

                   معادی مقدر نیست.

  چاووشی  امید انگیز  توست

                                       بی گمان

  که این قافله را به وطن می رساند.))                        

      با دهان حیرت گفتم:

           ((ای یاوه

                       یاوه

                            یاوه ،

                               خلایق!

            مستید و منگ؟! 

           یا به تظاهر تزویر می کنید؟

           از شب هنوز مانده دودانگی

           ور تایبید و پاک و مسلمان

                                            نماز را

             از چاوشان نیامده بانگی.))

                                                 ...

نمونه ی این یکی هم که توی جامعه ی ما زیاده.و حدس زدن آن کار دشواری نیست. پس حدس و تفسیر این را به عهده ی شما می گذارم. 

چرا آن ها که می دانند ساکت شده اند؟چرا زبان بسته اید و می گذارید نادانان سخن برانند؟تا کی این گونه زندگی می کنید؟تا کی باید گوشهایمان را با این سخنان بی معنی برنجانیم؟من یکی که دیگر خسته شده ام.

آه ای روح بزرگ!

که صدایت را در باد می شنوم

و نفست به تمامی جهان حیات می بخشد

صدایم را بشنو

من به دانایی و قدرت تو نیاز مندم

مرا چنان کن که همواره آماده باشم

تا با چشمانی خیره به سوی تو آیم

و آن هنگام که زندگی همچون غروب رنگ می بازد

روح من بدون شرمساری به سوی تو آید.

وقتی که دست هایت

ویرانه هایی هستند بی هیچ انتظاری

حتی بی هیچ حسرتی

 دیگر چه بیم آن که تو را آفتاب و ماه ننوازند؟

وقتی میعادی نباشد رفتن چرا؟

                                          دکتر علی شریعتی